یادداشت هفته
صنایع هنری، کم‌کاری مسئولان و ضعف شناخت مخاطب

کریمی   هنردستان: عباس کریمی‌عباسی/ هنر حسی و حالی درونی است که با یک جرقه درونی آغاز می شود، به یک ایده تغییر شکل می دهد و به صورت بیرونی جلوه ای ملموس پیدا می کند. این است که هر چه از درون هنرمند بیرون جوشیده باشد و موافق روحیات مخاطبش باشد بازار پیدا می کند.

تولیدات هنری مطابق سلیقه خریدار به فروش می رسند و این سلایق گاه چنان تفاوت فاحشی دارند که با هیچ متر و معیاری قابل سنجش نیست. همه اینها هم باز می گردد به همان حس و تفکری که پشت یک اثر هنری است و به هنرمند باز می گردد اما این که این اثر چگونه به دست مخاطبش برسد نکته ای است که از خود تولید هنری مهمتر است.

هر تولیدی بدون توزیع محتوم به شکست است و هر توزیعی بدون برنامه ریزی و مخاطب سنجی ره به ترکستان خواهد برد. با وجود تنوع تولید آثار هنری در ایران و وجود صنایع خودجوش دستی مزین به هنر دلایل مختلفی وجود دارند که باعث می شوند تولیدات رفته رفته کمتر و کمتر شده و در برخی از هنرها حتی به صفر برسد.

صنایع دستی

یکی از این موارد ظهور و قدرت نمایی آثار تولید انبوه و ارزان قیمت هنری است که با وجود نداشتن روح به دلیل نبود یا ضعف شناخت مصرف کننده مورد استقبال قرار می گیرند. این مصنوعات اغلب سریع از بین می روند یا اگر مانا هم باشند به دلیل نداشتن روح هنری صنایع دستی بعد از مدتی دل مصرف کننده را زده و کنار گذاشته می شوند.

این آسیب جدا از عملکرد بد اقتصادی دولت در این زمینه به ویژه مسئولان صنایع دستی به تفاوت قیمت و نبود کار فرهنگی در این زمینه باز می گردد. اگر مردم نیازهای خود را از محصولات هنری بشناسند در عوض خرید چند محصول ناهمگون ارزان یک محصول هنری اصیل را یم خرند که هم سالها باقی می ماند و هم علاوه بر رفع نیاز خریدار به فضا روح خواهد داد.

مسئولان دولتی باید توجه داشته باشند که صنایع دستی ارزان و تولید انبوه چینی و هندی و پاکستانی خیابان های کشور را گرفته اند و مردم بدون توجه به موارد مطروحه استقبال خوبی از آنها می کنند. آیا نمی شد یا نمی شود هنرهای اصیل ایرانی با یک رنامه ریزی نه چندان پرهزینه و پیچیده جای این مصنوعات آذین دهنده منزل و محل کار مردم باشند؟

 

تمامی حق و حقوق این وب سایت متعلق به آژانس هنری هنردستان می باشد.

or

Log in with your credentials

or    

Forgot your details?