یادداشت هفته
«فیلم یاس»؛ خمیازه بیداری در سالن‌های خواب

هنردستان/ عباس کریمی عباسی: جشنواره ها ویترینی برای تولیدات هستند و این ویترین با توجه به ماهیت یک جشنواره فرهنگی هنری رنگین تر و جدابتر است. جشنواره فیلم یاس امسال ویترینی با محصولات متنوع داشت که محل عرضه آن در سه شهر مختلف مازندران بود تا علاقمندان بیشتری را به خود جذب کرده و با این تکثر محل عرضه دسترسی رسانه ای بیشتری ایجاد کند. ضمن این که این موضوع باعث شد سینمایی که در خواب هشت ساله غوطه ور بود خمیازه بیداری بکشد.

این‌ها نشان می دهد که برگزاری صرف جشنواره فیلم های ویدئویی تبعات مثبتی دارد که حاشیه هایی پررنگ تر از متن را تشکیل می دهند و باید دید که آیا این موضوع درباره اهداف اصلی جشنواره نیز صادق است یا نه؟

حقیقت این است که با پیشرفت تکنولوژی و پدیده دیجیتالی شدن ابزارهای تولید و پخش مرزهای بین سینما و ویدئو به تقریب برداشته شده و همه تولیدات در یک خط ویدئویی قرار گرفته اند برای همین جشنواره فیلم های ویدئویی می تواند با برنامه ریزی بهتر و توجه بیشتر در آینده رقیب سرسختی برای جشنواره فیلم فجر باشد. این رقابت به معنای شهرت طلبی و برندآوری نیست و منظور؛ رقابت در حوزه تولید و جذب مخاطب است چرا که سالن های سینما هر قدر خالی تر و کم مخاطب تر می شوند مخاطبان فیلم های ویدئویی و خانگی بیشترند و این رابطه معکوس، هر روز فاصله بیشتری بین مردم و سینما ایجاد می کند.

با توجه به این جایگزینی که در سالهای اخیر روند کندی داشته و اکنون سرعت گرفته و با توسل به سرعت روزافزون تولد تکنولوزی های جدید سمعی بصری به صورت تصاعدی شتابی بالا گرفته است، ظرفیت تازه ای برای فرهنگسازی از طریق فیلم های ویدئویی دیده می شود که جشنواره یاس می تواند در کانالیزه کردن آن برای هدر رفتن وقت و سرمایه و نیز جلوگیری از رویش علفهای هرز در این زمین خاصلخیز جدید بسیار موثر باشد.

شاید اینجا این ادعا مطرح شود که این جشنواره فقط محل عرضه است و این موارد به تولید و سیاستگذاری باز می گردد که کاملا صحیح است اما منظور نگارنده نیز همین تاثیر در سیاستگذاری های تولید با انتخاب صحیح، داوری عادلانه و از همه مهمتر شناسایی و تشویق استعدادها در این زمینه است.

جشنواره فیلم های ویدئویی یک موهبت پنهان کمتر توجه شده دارد و آن دوری از پایتخت و حضور در بین استعدادهای کشور در زمینه تولید آثار ویدئویی است که باعث می شود این ظرفیت ها در هیاهوی شهرتهای حقیقی و کاذب تهران گم نشوند هرچند حضور مشاهیر تهرانی در این جشنواره بسیار پررنگ و سینماگران بومی کمرنگترند و این نقطه ضعف اصلی جشنواره برای رسیدن به اهداف مذکور به شمار می آید.

سومین جشنواره فیلم یاس تمام شده و سرمای اختتامیه ای که در زیر باران سیل آسای رامسر برگزار شد هنوز از تن مسئولان آن و نیز مدعوین بیرون نیامده است و حالا فرصت مناسبی برای برنامه ریزی اصولی در این زمینه است تا با معرفی فیلم های خوب در جشنواره بعدی و در تبع آن؛ انتشار یکدست تولیدات مناسب برای خانواده ها علاوه بر زنده کردن سالن های سینما در شهرهای کشور _ ولو یک هفته – پا را از این فراتر نهاده و فرهنگشازی در خصوص دیدن فیلم های مناسب و جذاب را نهادینه کرد.

نکته دیگری که درباره این جشنواره وجود دارد و نباید تندیس غفلت از ان ساخته شود، توجه به استعدادهای مکشوف امسال و یها دادن به انها برای تولیدات مناسب و به ویژه بومی است که می تواند آثار مناسبی ر ا برای ویترین جشنواره سال آینده تولید کند. آثاری که ضمن داشتن قدرت جذب مخاطب و امروزی بودن زمینه ای برای تربیت ذهن تماشاگران آن به سوی دیدن فیلم های ایرانی و مناسب با فرهنگ و سبک زندگی باشند و علاوه بر این جای سیاهی ها و بدبینی ها، فرهنگ ما را به جهان صادر کنند.

۰ دیدگاه

دیدگاه خود را بنویسید.

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*

 

تمامی حق و حقوق این وب سایت متعلق به آژانس هنری هنردستان می باشد.

or

Log in with your credentials

or    

Forgot your details?