نگاهی به مشکل مخاطب در سینمای کشور
قفلی که کلید آن در دست اهالی سینماست

 لیلا فتح الله پور        لیلا فتح‌الله‌پور / هنردستان: سینما جمعی ترین هنر و ماهیت اجتماعی آن پررنگ تر و غیر قابل قیاس با هنرهای دیگر است برای همین از منظر مخاطب ‏پذیری اهمیتی چند برابر پیدا می کند. هنرهایی نظیر نقاشی، مجسمه‌سازی، موسیقی و … به معمول مخاطبی فردی دارند و در ‏هنرهایی چون تئاتر که به سینما نزدیکتر است در نهایت به چند صد نفر – و در کشورمان به دهها نفر – می‌رسند. در حالی که ‏یک فیلم در اکران جهانی – و در کشورمان اکران سراسری– می تواند میلیون‌ها نفر مخاطب همزمان داشته باشد.‏

 

همه این مخاطبان به نوعی تحت تاثیر محتوای فیلم قرار می گیرند و پیام آن را بسته به فرهنگ، میزان اطلاعات عمومی ‏مربوطه، قدرت تحلیل و تجربیات زندگی خود دریافت کرده و نسبت به آن واکنش نشان می دهند. بنابراین یک فیلم خوش ساخت ‏و موثر با زبان مشترک جهانی می تواند نگاه مردم دنیا را نسبت به یک موضوع به سرعت و به راحتی تغییر دهد.‏
از آنجا که سینمای ایران به دلایل زیادی که ذکر آن از حوصله خارج است بومی است و هنوز زبان جهانی برای ارائه خود پیدا ‏نکرده است بنابراین تماشاگرایرانی است که مخاطب آن به حساب می آید و باید دید که چه نیازهایی دارد. ‏
نوروز هر سال و تعطیلات ابتدایی آن بهترین زمان اکران فیلم های سینمایی است و اوقات فراغت ایجاد شده برای اقشار مختلف ‏مردم از یکسو و نبود مراکز تفریحی مختلف مرسوم در برخی از کشورها در کشورمان از سوی دیگر بیشتر مردم و به ویژه ‏خانواده ها را به سینما می کشاند چرا که نسبت به تفریحات دیگر کم هزینه تر است و دسترسی بیشتری دارد. برای همین ساده ‏لوحانه است که فروش نوروزی را معیار فروش سالانه قرار داده و آن را به مثل «سالی که نکوست از بهارش پیداست» ارتباط ‏دهیم چرا که در ایام دیگر سال مردم فیلم ها را انتخاب می کنند و فقط برای صرف وقت و سرگرمی به سینما نمی روند و بحران ‏مخاطب سینمای ایران نیز از همین جا سرچشمه می گیرد.‏
حقیقت این است که مردم ناخودآگاه به قیاس روی می آورند و فیلم‌های هالیودی با فیلمنامه ها و ساختارهای آنچنانی را با فیلم های ‏سینمای کشور خودشان می سنجند. با توجه به امکانات فیلمسازی در ایران و موارد مختلف دیگر این قیاس صحیح نیست اما ‏مخاطب فقط کالا را می بیند و همانطور که بسیاری از مراکز تولیدی کشور انرژی زیادی را صرف رقابت با کالاهای خارجی می ‏کنند تا کیفیت مناسب برای فروش را داشته باشند سینمای ایران نیز باید حداقل کیفیت مورد انتظار مردم را داشته باشد وگرنه ‏رسانه های رقیبی چون لوح های فشرده که قابل دسترس تر و ارزان تر از سینما هستند و بدون تعارف نزدیک به دو دهه است که ‏رقیب اصلی سینما به حساب می آیند همچنان خواهند تاخت و سینماها هر روز خالی تر از دیروز خواهد شد.‏
از ایده های نو و داشتن قلم قوی در نگارش فیلمنامه گرفته تا ساختار مناسب که نتیجه انتخاب درست تهیه کننده و کارگردان در ‏گزینش عوامل است می تواند یک فیلم را مقبول سلیقه مردم کند و سینما را از وضعیت اسفناکی که دارد بیرون بیاورد. دلخوش ‏کردن به فروش چند فیلم خاص در ابتدای سال اشتباه محض است چرا که هر سال همین روال وجود دارد و ادامه آن در طول سال ‏است که می تواند به رونق سینمای ایران منتهی شود. ‏
این موضوع ارتباط کمی به مسئولان پیدا می کند و این سینماگران هستند که می توانند با تولید مناسب جذابیت لازم را برای مردم ‏و کشاندن آنها به سینما ایجاد کنند. باید توجه داشت که بهانه هایی کلیشه ای چون محدودیت های قانونی در نمایش برخی صحنه ‏ها و نظایر آن از فرط استفاده بی رویه به پوسیدگی رسیده است و بسیاری از فیلمسازان کشورمان که در داخل و حتی خارج از ‏کشور موفق بوده اند با همین قوانین و محدودیت هایی که همه سینماگران از آن تبعیت می کنند فیلم ساخته اند و خواهند ساخت.‏
برای عبور از بحران مخاطب سینما باید همه دست به دست هم بدهند و مسئولان با کمک های مختلف قانونی می توانند نقش ‏مهمی داشته باشند اما شرط لازم برای حل این مشکل ایتدا خود سینماگران و تولیدی است که انجام می دهند و موارد دیگر در ‏کنار ان قرار می گیرند.‏
همدلی اهالی سینما می تواند به تولد دوباره سینمای ایران بیانجامد و در این راه رسانه های سینمایی می توانند با نقد درست و ‏غیرمغرضانه پلی بین سینماگران و مسئولان برای حل مشکلات مختلف و نزدیکی بیشتر آنها باشند.‏

۰ دیدگاه

دیدگاه خود را بنویسید.

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*

 

تمامی حق و حقوق این وب سایت متعلق به آژانس هنری هنردستان می باشد.

or

Log in with your credentials

or    

Forgot your details?