هنر، رسانه و تاثیرات متقابل - 1
مدیرمسئول روزنامه هنرمند: پوشش حداکثری فعالیت‌های هنری برای همه رسالت ماست/ لغو مجوزهای هنری اشتباه محض است

هنردستان: شکلی از خصوصی خوب است که بتواند با دولتی‌ها تعامل داشته باشد و از ردیف بودجه‌های آنها کمک بگیرد تا رسانه اش تاثیرگزار باشد چون مهمترین اتفاقی که باید بیفتد این است که رسانه آنقدر مخاطب و حامی پیدا کند که اگر یک نقد و یا مطلبی را بیان می‌کند واقعا تاثیر بگذارد نه اینکه دعا و نفرینش فرقی نکند و خنثی باشد.

هنردستان: مصطفی زبرجد/ یکی از روزنامه‌هایی که آرام آرام در جامعه رسانه ای جای خود را باز کرد و به جایگاه ثبات و اعتماد در میان مخاطبان و هنرمندان رسید روزنامه هنرمند است که نزدیک به حدود 9 ماه از فعالیت آن می گذرد و با سیاست عوامل این رسانه به این جایگاه رسیده است. به همین منظور گفتگوی اختصاصی با حسین احمدی؛ مدیر مسئول روزنامه هنرمند در خصوص فعالیت و سیاست این روزنامه ترتیب داده ایم که خواندن نکات جالب این گفتگو خالی از لطف نیست.

DSCF3613

از روزنامه هنرمند، مدت فعالیت، اهداف در ابتدای شکل گیری و فضای فعلی آن بگویید

روزنامه هنرمند از ابتدا در قالب هفته نامه ازمرداد ماه سال 86 فعالیت خود را شروع کرد و تقریبا با ترکیب انتشار هفته نامه و به دلیل شرایط اقتصادی گاهی به شکل دوهفته نامه منتشر می‌شد و به دنبال درخواست‌های متعددی که داشتیم بالاخره با درخواست روزنامه موافقت شد. از 12 بهمن سال 93 همزمان با جشنواره فیلم فجر انتشار به صورت روزنامه شروع شد. زمانی که به عنوان اولین هفته نامه فرهنگی هنری کشور شروع به کار کردیم به همه حوزه های هنر اعم از سینما، موسیقی، هنرهای تجسمی، کتاب و ادب و هر آن چه که به عنوان هنر می شود از آن یاد کرد پرداختیم. سعی کردیم به یک حوزه هنری خاص نپردازیم و سیاست ما هم حمایت حداکثری از هنرجو تا پیشکسوت و پرداختن به همه طیف ها بدون مرزبندی های سیاسی بود. سعی کردیم به عنوان رسانه حوزه هنر به هنر و هنرمند بپردازیم. بعد از شش ماه از فعالیت توانستیم با بهترشدن شرایط اقتصادی روزنامه را به صورت رنگی و تمام صفحه منتشر کنیم که تا قبل از این بخشی از صفحات به صورت تک رنگ بود. سعی کردیم به نوعی عمل کنیم که بتوانیم همه سلایق را راضی نگه داریم و بخشی از سیاست هایی که مدنظرمان هست را تا حدودی به نتیجه برسانیم که این امر محقق شده اما از ایده آلی که مدنظر داریم خیلی فاصله دارد چرا که با توجه به شرایط موجود اعم از مسائل اقتصادی ومسائل مختلف سیاسی که کشور با آن روبروست شاید نشود براساس زمانبندی و برنامه ای که از پیش تعیین می‌شود کار را جلو برد اما در حال تلاش هستیم تا به امید خدا با قدرت پیش رویم.

روزنامه شما اولین روزنامه جامع در عرصه هنر است. این روزنامه در کیوسک ها کمتر دیده می شود. آیا برنامه ای برای تیراژ روزنامه در ادامه فعالیت دارید؟

من قائل به اولین و دومین نیستم و همه نشریات در این عرصه در حال تلاش هستند اما اولین نشریه ای بودیم که به همه حوزه های هنر پرداختیم وگرنه نشریات و روزنامه‌های وزین‌تر از ما هستند که تمرکزشان در حوزه سینماست چرا که سینما یک هنر صنعت بزرگ است و گردش مالی زیادی دارد و رغبت از سوی مخاطب در آن بیشتر است که بعد از ما خیلی از روزنامه ها که در حوزه سینما بودند به عرصه های دیگر هنر پرداختند.

درخصوص تیراژ طبق آمار اگر بیشتر از روزنامه‌های دیگر نباشد کمتر هم نیست وچون با بسیاری از مراکز توزیع کار کردیم کم و زیاد بازار را چشیده‌ایم. متاسفانه یکی از معضلاتی که همه نشریات با آن روبرو هستند معضل توزیع هدفمند است. ما در قالب یک تیراژ گسترده با دو شرکت توزیع کننده بزرگ هر کدام به مدت دو تا سه ماه کار کردیم و به این نتیجه رسیدیم که توزیع نشریه تخصصی باید تخصصی تر باشد. بنابراین سعی کردیم با توزیع در مراکز هنری، پاتوق های مختلف فرهنگی، کتابفروشی‌ها که یکی از مراکز اصلی فروش روزنامه هنرمند است که هیچکدام از نشریات و روزنامه ها در آن نیستند.

روزانه 2900 مشترک داریم و همچنین درطرح اشتراکی که وزارت ارشاد برای حمایت از نشریات راه انداخت که نیم بها است از اولین روز انتشار 1400 اشتراک ویژه هنرمندان داریم که فکر نمی‌کنم در حال حاضر روزنامه‌ای دراین حوزه باشد که روزانه 5000 اشتراک ثابت داشته باشد. شاید از لحاظ کمیت درهمه جا این روزنامه توزیع نشود اما در حال افزایش مخاطب با توزیع هدفمند هستیم. به دنبال بهبود وضعیت در کیوسک ها و از سوی دیگر در سطح شهرستانها که گسترده نبود نیز هستیم. به دنبال قرادادهایی که با مراکز توزیع و نمایندگی شهرستان‌ها بسته‌ایم از آذرماه علاوه بر استان‌ها در شهرستان ها هم هنرمند در دست مخاطبان قرار می‌گیرد.

نقش روزنامه هایی مثل روزنامه های هنرمند که همه عرصه های هنر را پوشش می‌دهد و در آن فعالیت دارد بر فرهنگ مردم و جامعه چگونه است؟

رسالت اصلی رسانه فرهنگسازی و جریان‌سازی است و اینکه تا چه حد موفق باشند و تا چه حد ارگانهای بالادستی و کنار دستی همکاری کنند و رسانه های نوپا را باور کنند که هدفشان چیست با توجه به شرایط و برخی مسائل تا به مرحله اجرایی برسند زمان می‌برد. اصلی ترین و تاثیرگذارترین در یک کشور رسانه ها هستند اما با توجه به مشکلات اقتصادی که یک معضل اصلی است این رسانه ها به جهت همکاری با ارگانها که بودجه آنها را می‌پردازند مجبورند تابع سیاست های ارگان مورد نظر باشند و باعث می‌شود اخبار حد و مرز پیدا کند اما باید بگویم روزنامه هنرمند کاملا خصوصی است و تحت تاثیر هیچ ارگان و جناحی نیست و در رسالت فرهنگی هم در پوشش حداکثری فعالیت‌های هنری برای همه ارگان های دولتی و خصوصی در حوزه های مختلف تلاش می‌کند.

خصوصی بودن یا دولتی بودن یک رسانه؟ کدام یک از نظر شما بهتر و موثرتراست؟

معمولا رسانه های دولتی به خاطر زیر ساخت‌ها و حمایت‌هایی که دارند قطعا به لحاظ سخت افزار قوی‌تر هستند ولی واقعیت اینجاست که رسانه خصوصی به ویژه عرصه هنر حساس‌تر است و تمایل علاقمندان به این حوزه این است که رسانه به جناح و ارگانی وابسته نباشد. نظر من این است که رسانه باید خصوصی باشد اما این خصوصی بودن و گاهی اوقات محدودیت سخت افزار باعث نشود که به اصل کار لطمه بزند.

شکلی از خصوصی خوب است که بتواند با دولتی‌ها تعامل داشته باشد و از ردیف بودجه‌های آنها کمک بگیرد تا رسانه اش تاثیرگزار باشد چون مهمترین اتفاقی که باید بیفتد این است که رسانه آنقدر مخاطب و حامی پیدا کند که اگر یک نقد و یا مطلبی را بیان می‌کند واقعا تاثیر بگذارد نه اینکه دعا و نفرینش فرقی نکند و خنثی باشد.

DSCF3614

ادامه فعالیت رسانه در تقابل با فرهنگ کشور را چگونه می‌بینید؟

واقعیت این است که مردم به تاثیر فرهنگ آگاهند اما روز به روز مسئولان از شعار به عمل بیشتر گرایش پیدا می‌کنند. در بعد از انقلاب هر جا که به تنگنا یا مشکلی برمی‌خوردند از فرهنگ و هنرمند و هنر مایه می‌گذاشتند اما الان در ارگان ها بیشتر توجه وجود دارد و سعی خود را بر برگزاری نشست‌ها و دیدگاه های بخش‌های مختلف در حوزه هنر قوت می‌بخشند.

با فضای موجود و تنظیم سیاست های موجود به نظرمی‌رسد تمرکز به هنر بیشتر شده و همانطور که رسانه ها توسعه پیدا کردند پرداختن به هنربه بهتر شدن وضعیت این عرصه کمک می‌کند ولی باید در این بخش مدیرانی که مسئولیت را برعهده می‌گیرند و سیاست‌هایی که تدوین می‌شود به بیراهه نرود چون این مشکلی است که وقتی به یک حوزه بسیار پرداخته می‌شود ممکن است سلایق مختلف بیایند، دخیل شوند و نظر خود را اعمال کنند. در این شلوغی اشتباهات ممکن است به روند کار لطمه بزند که در این چند سال اخیر بسیار دیده ایم. قانون‌ها سفت و سخت‌تر شود.

اگر نظارت ها قرار است باشد، بماند و اگر قرار است نباشد، کنار بگذارند. ما دراین یک سال اخیر بیش از 10 تا 15 لغو مجوز داشتیم که این لغو مجوزهم برای صادرکننده و هم برای لغوکننده بد است. کمی تعاملات باید بیشتر شود. اگر به فیلمی پروانه ساخت و اجازه اکران داده می‌‍شود ممیزی ها باید قبل انجام شود نه اینکه بعد از اکران تازه بفهمند که نباید پخش شود. اگر قرار است ممیزی باشد که باید باشد، قبل از همه هزینه ها باشد. اگر به یک کنسرتی قرار است مجوز دهند بررسی شود بعد بدهند نه اینکه بیلت فروشی شود بعد بگویند نشد. اینها یک بی نظمی‌هایی است که آبرو ریزی به همراه دارد. هم مجوز دهنده را زیر سوال می‌برد و هم کسی که مخالفت می‌کند و اعتراضش به حق است. این موارد تنها چاره‌اش این است که کمی بررسی ها دقیق تر شود تا اعمال سلیقه ای که گفتم نباشد و همه تابع قانون باشیم و اگر مجوزی به شخص داده می‌شود یک ارگان نظارتی باشد که کار او را بررسی کند و از فیلترها بگذرد. اگر کار او واقعا ایراد دارد نباید اجازه فعالیت دهند و اگر هم ایرادی ندارد که مشکلی نیست و روی حرف خود بمانند.

نمایشگاه مطبوعات امسال از نظر شما چگونه و با چه کیفیتی بود؟

نمایشگاه مطبوعات امسال که بیست ویکمین دوره برگزاری آن بود یک کیوسک مطبوعاتی بزرگ بود. اتفاق خاصی را برای مطبوعات رقم نزد و نظرمن این است که ایده آل نمایشگاه این است که نشریه یا روزنامه شماره های خود را در غرفه در بیاورند چون خیلی از مخاطبان دوست دارند با تحریریه و بحث گرافیک آشنا شوند و فضایی مثل نمایشگاه های صنعتی اتفاق بیفتد. به عنوان مثال نشریه این فرصت را پیدا کند به شکل مستقیم با مدیر روابط عمومی ارگان ها که حامی هستند ارتباط برقرار کند.

واقعیت این است که وقتی افراد برای بازدید به نمایشگاه می‌آیند باید با عوامل رسانه آشنا شود اما نمایشگاه همیشه فضایی برای دید و بازدید اهالی مطبوعات است. یکی از پر دردسرترین و جنجالی ترین گروههای اجتماعی گروه روزرنامه نگاران و روزنامه داران است. جمع کردن همه این افراد با سلیقه های مختلف که صاحب نظرهستند دشوار است. امسال انتقادی که شد این بود که کمی نمایشگاه به جهت ظاهری خلوت تر از دوره‌های پیش بود.

به نظر من باید سعی می‌کردند بهتر و گسترده تر و با حضور طیف های مختلف برگزار می‌شد. حضور نداشتن برخی رسانه های تاثیرگذار بد بود و من به شخصه این اقدام را نپسندیدم چون همیشه یک جریان مخالف که به وجود می‌آید با حضور نداشتن چیزی درست نمی‌شود بلکه حضور و بحث و تبادل نظر بیشتر نتیجه می‌دهد و اتفاق خوبی رقم می‌زند اما امسال فضای نمایشگاه را خنثی دیدم.

۰ دیدگاه

دیدگاه خود را بنویسید.

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*

 

تمامی حق و حقوق این وب سایت متعلق به آژانس هنری هنردستان می باشد.

or

Log in with your credentials

or    

Forgot your details?