سهیلا پورگرامی:
موسیقی بانوان تفریحی بیش نیست!

هنردستان: موسیقی در ایران به دوبخش مجزا با رویکردی متفاوت با نام های موسیقی و موسیقی بانوان تقسیم شده است.

در راستای این تفکیک، گاهی اوقات معضلاتی بر سر راه موسیقی بانوان قرار می گیرد که سکوت در مقابل آن ها جایز نیست.

سهیلا پور گرامی

هنردستان؛ در مصاحبه ای اختصاصی به سراغ سهیلا پورگرامی سرپرست گروه آوای مهربانی رفته تا کمی در خصوص این مشکلات و کارهای جدیدی که قرار است به زودی به روی صحنه ببرد صحبت کند که شرح این گفتگو را در ادامه می خوانید:

موسیقی بانوان همیشه موضوعی قابل بحث بوده و همیشه شامل محدودیت هایی غیر قابل انکار! شما به عنوان یکس از فعالان این ژانر هنری موسیقی بانوان را امروزه چطور ارزیابی می کنید؟

موسیقی بانوان تفریحی بیش نیست و به خاطر سرگرم کردن قشر خانوم در جامعه این اجراهای صحنه ای ادامه دار خواهد بود و به تمامی هنرمندان این موسیقی مجوزهای لازم داده می شود.

بنده خاطرم هست که پیش تر زمانی که ملزوم بود تا مجوز های لازم را برای اجرای صحنه اخذ کنیم می بایستی به همراه گروه به سالن رودکی در تالار وحدت طبقه ششم می رفتیم و در استدیویی که برای این کار تعبیه شده است اجرای زنده برپا می کردیم و از زیر زره بین چندین نفر که وظیفه ارزیابی موسیقی ما را داشتند می گذشتیم تا برای برپایی کنسرت به روی سن تالار وحدت قدم بگذاریم.اما امروزه استادان و دست اندرکاران این مجموعه برای پیش برد اهداف خود و باز کردن راه برای شاگردانی که در اختیار می گیرند بدون توجه به استعداد و شکوفایی آن ها در تلاش هستند تا اجراهای زنده متعددی را برای این دانشپذیران فراهم کنند.

البته از حق که نگذریم امیدواریم تا این روند به نسبت خوبی که در زمینه اخذ مجوز برای موسیقی بانوان به وجود آمده است وضعیت را برای همگی ما بهبود بخشد و راه گشای خوبی برای مشکلات دیگری در این زمینه باشد.

اما مساله ای که به صراحت می توان راجع به آن صحبت کرد کم تجربگی برخی از خوانندگان جوان ما در عرصه هنر است که در این زمینه قدم بر می دارند و بدون توجه به مشکلاتی که قرار است بعد از گرفتن مجوز بر سر راه آن ها قرار بگیرند تنها به اخذ مجوز بسنده می کنند و در اواسط راه خودشان را در گردابی می بینند که نه راه پسی برایشان مانده و نه راه پیش و تمام سعی خود را می کنند تا هر جور که می توانند فقط شب کنسرت را بگذرانند که خب این مساله در زمینه پیشرفت موسیقی بانوان هیچ تاثیر مثبتی نخواهد داشت.

این روزهای گروه آوای مهربانی چگونه می گذرد؟ از برنامه هایی که پیش رو دارید بفرمایید.

متاسفانه کشور ما بیشتر ایام خود را در تعطیلاتی سپری می کند که نمی توان از آن بهره برداری مناسبی کرد تا بتوان بعد از هر تعطیلی سالنی را اجاره کرد و به اجرای برنامه پرداخت.

سالن های کنسرت از روزها قبل برای گروه های بزرگتری نسبت به ما رزرو شده است و کم و بیش ما نیز از این مقوله کمی جا مانده ایم و با توجه به این که در تهران سالن های مخصوص اجرای بانوان به 2 سالن محدود می شود (تالار وحدت و فرهنگسرای نیاواران) مطمعنا وضعیت را برای ما سخت تر از قبل نیز می کند.

اخیرا هم باب شده که به روی سن تالار وحدت ماشین برده می شود تا پول های زیادی جابه جا شود و نوبت به اجرای ما که می رسد تمامی کارکنان محترم این مجموعه از حقوق های عقب افتاده خود صحبت می کنند و علامت سوالی که برای ما به جای می گذارند این است که پول هایی که از تهیه کنندگان بابت اجرا گرفته می شود به کدام قسمت می رود؟

اما اگر بخواهم از برنامه آتی که پیش روی ما است برایتان بگویم، یک اجرای صحنه ای به پیشنهاد مدیریت اجرایی برای جشنواره موسیقی فجر را در برنامه ریزی های انجام شده گنجانده ایم.

گروه آوای مهربانی همیشه جزو گروه هایی بوده که در بعضی از موارد پیشتاز بوده و حتی در موسیقی بانوان راه را برای آقایان باز کرده است و خب مطمعنا در زمان خودش سختی های زیادی را به دوش کشیده که صحبت راجع به آن ها خارج از لطف نخواهد بود.

همانطور که می دانید همیشه گروه آوای مهربانی چه در خصوص بانوان و چه در خصوص آقایان سعی بر این داشته تا در نوآوری پیشتاز باشد.هدف آوای مهربانی نیز داشتن نگاه بیزینسی به اجراهای موسیقی نیست بلکه بیشتر به دنبال کارآفرینی برای بانوان محترم در این عرصه می باشد. بنده در کارنامه هنری خود تجربه حضور پنجاه نفر نوازنده دف را در یک اجرای صحنه ای داشته ام که این نشان دهنده اهمیت کارآفرینی برای من در هنر موسیقی است.

اما خب این مساله نیز گاهی مشکلات و معضلات خودش را دارد به گونه ای که هیچگاه نشد که من به همراه گروه با خیالی آسوده تمرین های پیش از کنسرت را برگزار کنیم و آن نیز به این دلیل است که مجوز های اجرا های ما تماما لحضه آخری است.

آیا به فکر انتشار آلبوم برای مردم نیستید؟ حالا که بانوان محترم ما نمی توانند صدایشان را به گوش همه برسانند شاید بتوانند هنرشان را در قالب آلبومی( instrumental) به گوش مخاطب برسانند.

آوای مهربانی دو نسخه آلبوم را منتشر کرده است که در دسترس مخاطبین قرار دارد.

یکی از آن ها صوتی و دیگری تصویری است که آهنگسازی و تنظیم سی دی صوتی آن برعهده بهرام خانی بوده است.

اما کار آهنگسازی و تنظیم دی وی دی تصویری بر عهده پدرام درخشانی بوده که ما نیز پانزده اجرا را از این نوا ها به روی صحنه بردیم و بسیار مورد استقبال عموم جامعه قرار گرفت.

بانوانی که این روزها به سالن های کنسرت برای شنیدن آثار بانوان قابلی از جمله شما می آیند فقط کارهایی که قبل ها از شما منتشر شده است را می شنوند یاشد از کارهای جدید نیز برای آن ها رونمایی می کنید؟

گروه آوای مهربانی همیشه سعی کرده تا در خصوص اجرای صحنه ای بانوان نوآوری داشته باشد، چه از لحاظ تعداد نوازنده و چه از لحاظ موسیقی.

متاسفانه دید امروزی آهنگسازان و موزیسین ها ی ما به طوری شده که به حرفه خود نگاهی بیزینسی دارند و کار را با عشق نمی سازند و همین مساله باعث شده تا قطعه ماندگار را تولید نکنند.

نوازندگان ما نیز دچار همین معضل شده اند و به صورت کپی در تمامی گروه ها ساز می زنند و زمان تمرین خسته و بی میل و رغبت به نوازندگی مشغول می شوند.

آن ها نیز مقصر نیستند بلکه چرخه ای که برای این مساله درست شده چرخه ای نا امن و پر معضل است.

اجاره هایی که این روزها برای کنسرت ها از تهیه کنندگان بابت اجرای صحنه ای یافت می شود را یک بانوی پر سابقه با گروهی متشکل از تعداد زیادی نوازنده می تواند میتواند با کنسرت هایش درآمدزا باشد؟ و یا اصلا سودی را خواهد برد؟

بله اجاره های تالار بسیار زیاد است و با این اوصاف باز هم جایی برای ما نیست که هر زمانی لازم بود سالنی را اجاره کنیم تا در آن بتوانیم به راحتی به اجرای برنامه بپردازیم.

اگر موسیقی بانوان به شکل امروزی نبود و تمامی قشر جامعه را در بر می گرفت آیا رقیبی جدی و حتی جایگزین موسیقی آقایان نمی شد؟

باور بفرمایید که موسیقی بانوان در کشور ما همیشه قربانی محدودیت هایی شده که برای آن در نظر گرفته اند.

به طور مثال خود بنده در بین شصت و چهار کشور جهان در جشنواره موسیقی ازبکستان مقام دوم را به دست آوردم ولی متاسفانه چون جزو قشر بانوان و خوانندگان موسیقی هستم هیچگاه این مساله در هیچ جا عنوان نشد و این مقام من مانند سایر برنامه هایم در سکوت خبری به سر برد.

متاسفانه یکی از مشکلاتی که بر سر راه ما وجود دارد این است که بانوان محترم ما از همدیگر حمایت نمی کنند، به طور مثال بارها پیش آمده که خود بنده برای بیان گلگی پیش مدیران رفته ام و در خصوص مشکلات متعدد با آن ها صحبت کرده ام و به من گفته اند که شما کجای کاری؟ دیگر بانوان می گویند خانم پورگرامی چرا 15 اجرا برگزار می کند؟ خب متاسفانه از ماست که بر ماست.

یکی دیگر از گلگی هایی که بنده دارم، از خوانندگان مرد موسیقی است.

خاطرم هست که یکی از خوانندگان موسیقی سنتی در یکی از اجراهای خارج از کشور به همراه خواننده زن همخوانی کرد و در آخر دست بر شونه هایش از حضور آن خواننده تشکر کرد و هنگام بازگشت به ایران نیز دچار مشکل خاصی نشد.

بنده روزی به وی گفتم که چرا اینگونه برنامه ها را در کشور خودمان برپا نمی کنید؟ ایشان در جواب به بنده گفتند که حالا شما مجوز را بگیر تا ببینیم چه پیش می آید؟

خب شما ببنید ما در کشوری زندگی می کنیم که تلوزیون روشن می شود صدای مرد به گوش می رسد، رادیو را که روشن می کنیم آوای مردها را می شنویم و این محدودیت ها باعث شده تا هنر بانوان سرزمین ما نادیده گرفته شود و این در حالی است که مردم ما تشنه شنیدن صدای زن هستند و این مساله سالیان سال است که صداها را در حنجره ها حبس کرده است.

در آخر اگر کلامی از قلم افتاده بفرمایید.

در آن زمان و اوایل شروع کار خوانندگی و اجرای صحنه ای مسیر برای ما بسیار دور، دراز و سخت بود.

بنده به یاد دارم که تالار های کنسرت درجه بندی می شدند و شما نمی توانستید اولین اجرای خود را در تالار وحدت که درجه A سالن ها بود به روی صحنه ببرید.

اما متاسفانه امروزه خوانندگانی که پیشینه بازیگری دارند خیلی راحت در اجرای اول خود قدم به روی صحنه تالار وحدت می گذارند که این مساله بنده و شاید خیلی های دیگر را که برای رسیدن به تالار وحدت هفت خان رستم را طی کرده اند غیر قابل هضم باشد.

مشکلات بسیار بسیار زیاد است و امیدواریم که روزی برسد تا بتوانیم به نحو احسنت اجرایی دلخواه داشته باشیم.

پویا عباس پور 

 

تمامی حق و حقوق این وب سایت متعلق به آژانس هنری هنردستان می باشد.

or

Log in with your credentials

or    

Forgot your details?