در نشست نمایشنامه «آفتاب کاران و سایر کشاورزان منطقه شرق میان» عنوان شد؛
نصرتی: بدخواندن نمایشنامه‌ تقصیر نویسنده است!

هنردستان: نشست نقد و بررسی نمایشنامه آفتاب کاران و سایر کشاورزان منطقه شرق میانه از سری برنامه های نمایشنامه خوانی ده نمایشنامه منتخب مسابقه نمایشنامه نویسی سی و چهارمین جشنواره بین المللی تئاترفجر در تالار مشاهیر مجموعه تئاتر شهر تهران برگزار شد.

به گزارش هنردستان به نقل از ستاد خبری روابط عمومی سی و چهارمین جشنواره بین المللی تئاتر فجر این نشست با اجرای بهزاد صدیقی مدیر بخش نمایشنامه نویسی جشنواره و حضور رفیق نصرتی (نویسنده، پژوهشگر و مدرس دانشگاه) به عنوان منتقد، پویا پیر حسینلو نویسنده نمایشنامه آفتاب کاران و سایر کشاورزان منطقه شرق میانه، گروه نمایشنامه خوانی و جمعی از علاقه مندان برگزار شد. در ابتدای این برنامه بهزاد صدیقی ابراز امیدواری کرد تا برگزاری نشست های نقد و بررسی این بخش بتواند ضمن ایجاد فضای تعاملی سازنده بین منتقدان و نویسندگان نمایشنامه های منتخب، زمینه ای را فراهم سازد تا نویسندگان آثار بتوانند قبل از اجرای عمومی آثارشان با آگاهی از نقاط قوت و ضعف آن در بازنویسی اثر در ارتقای بیشتر و بهتر آن به لحاظ کیفی بکوشند.

IMG_8187be859f8375f2db9c62f134ee00992ad7

در ادامه این نشست پویا پیر حسینلو در سخنانی پیرامون نمایشنامه آفتاب کاران و سایر کشاورزان منطقه شرق میانه گفت: نگارش این متن برایم تجربه خوبی بود. وی افزود: داستان نمایش یک بازخورد پست مدرن بوده و به عبارتی نوعی اعتقاد گرایی در کلیت اثر وجود دارد که در داستان های موجود در آن جای گرفته است. پیر حسینلو تصریح کرد: در کل، این نمایشنامه سه داستان را در خود جای داده است و انتخاب تک تک اسامی هدفمند صورت گرفته تا بتوانیم در نهایت یک اجرای درون متنی و برون متنی را در کنار یکدیگر قرار دهیم تا در پایان داستان نیز به نوعی بر یک وحدت و همگرای میان شخصیت های داستان و همچنین عناصر و اجزای مختلف متن تاکید کرده و به آن برسیم.

در ادامه این نشست رفیق نصرتی؛ منتقد حاضر در جلسه در سخنانی به تحلیل نمایشنامه و شخصیت ها پرداخت و گفت: من سعی می کنم در سخنانم حساب این نمایشنامه بسیار قوی را از خوانش بسیار بد آن جدا کنم.

وی تصریح کرد: البته خوانش دوستان هنرمند را در این زمینه مقصر نمی دانم بلکه ایراد در این بخش مستقیما متوجه نویسنده است که نگاه و دیدگاه نمادینی در متن وارد ساخته که به نظرم نادرست است.

این مدرس دانشگاه افزود: در نمایش نامه یک نوع دیالکتیک رهایی قابل مشاهد است. از نظر من در تاریخ ادبیات نمایشی ایران سه دوره مشخص به چشم می خورد: دوره سمبولیک که نمایشنامه های ما به صورت تمثیلات نوشته می شده و نمونه اش را در آثار میرزاده عشقی می توان مشاهده کرد. دوره دوم که فرم و محتوا در آن با یکدیگر یکی است که بخشی از نمایش نامه های بیضایی و حتی بخشی از نمایش نامه های خلج و دیگران در این دوره جای میگیرد. در این دوره فرم ادبیات قرار نیست تمثیلی باشد وفرم و محتوا با یکدیگر بروز و ظهور پیدا می کنند که دوره کلاسیک است. دوره سوم که ویژه حال حاضر است و نویسنده درگیر این مساله نیست که چه بنویسد نیست بلکه بیشترین درگیری اش این است که چه بگوید. من نام این دوره را دوره رمانتیک گذاشتم وامثال پیرحسینلو در این دوره قرار می گیرند.

نصرتی همچنین اضافه کرد: این نمایش نامه یک نمایش نامه بسیار آرامش بخش و بسیار سر خوشانه است و یکی دیگر از ایرادات نیز آهنگی است که نا همگون با متن در کلیت نمایشنامه به چشم می خورد.

بر پایه این گزارش در ادامه این نشست گروه اجرایی و حاضران در نشست به بیان دیدگاههای خود درباره صحبتهای مطرح شده پرداختن و نشست با پرسش و پاسخ حاضران با عوامل خاتمه یافت.

۰ دیدگاه

دیدگاه خود را بنویسید.

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*

 

تمامی حق و حقوق این وب سایت متعلق به آژانس هنری هنردستان می باشد.

or

Log in with your credentials

or    

Forgot your details?