تکریم اهل قلم یا تذلیل اهل الم؟!
نمایشگاه کتاب از منظری دیگر

عباس کریمی عباسی

هر سال نمایشگاه کتاب؛ این بزرگترین رویداد فرهنگی کشور برگزار می شود و در کنار همه زحمات مسئولان از تقسیم بودجه و تخصیص بن و برگزاری برنامه های فرعی چون جلسات سرای اهل قلم گرفته تا اجاره دادن غرفه های اغذیه فروشی و نظارت بر آنها مشکلاتی مطرح می شود که تا سال آینده نادیده گرفته می شود و باز هم همین آش و همین کاسه.

برخی از مشکلات پایه ای هستند و یکی از آنها محل برگزاری است که نبود تهویه مناسب و غرفه های ویژه کتاب و مواردی از این دست از آن جمله است و تا محل تغییر نکند مشکلات جانبی مشکل اصلی برقرار است. با این حال برخی موارد هستند که نه نیاز به هزینه دارند نه سخت افزار خاصی می خواهند و با مدیریت صحیح ظرفیت موجود قابل حل هستند.

یکی از این موارد نبود محلی متمرکز ویژه اهالی قلم و به نوعی قشر تولید کننده اصلی کتاب است که خود موجب حضور کمرنگ صاحبان اصلی نمایشگاه کتاب می شود. این حضور کمرنگ باعث می شود که اهالی قلم با خوانندگان خود ارتباط دوسویه نزدیکی نداشته باشند و با گذشت هر سال از این موضوع این فاصله تاثیرات خود را در آثار نیز نشان می دهد. فروش کتاب هم هر سال کمتر و تیراژ به همان نسبت کمتر و کتابخوان هم کمتر می شود.

در ارتباط با ادعای بالا مسئولان به غرفه های متعدد سرای اهل قلم و تکریم از اهالی قلم و … اشاره خواهند کرد اما این غرفه ها در بدترین مکان ممکن و بدون مخاطب هستند و بیشتر نمایشی نمادین برای رفع عذاب وجدان و شاید بیلان نمایشگاه باشند. جلسات برگزار شده در این سالن ها اغلب نه بار محتوایی مناسبی برای جذب مخاطب دارند نه موضوعات جدیدی را دنبال می کنند. اهالی قلم هم که موضوعات جدید و جذابی را برای جلسات می دهند با بی میلی و کم رغبتی و اغلب رد موضوعات روبرو می شوند و دیگر همه دلسرد شده اند. در برنامه ریزی برای این جلسات اغلب به شهرت کارشناس دعوت شده اهمیت داده می شود و ارتباط با موضوع خیلی کارشناسانه بررسی نمی شود و کافی است فقط نگاهی به موضوعات جلسات با افراد دعوت شده بیندازید تا به این موضوع پی ببرید.

یکی دیگر از مشکلاتی که باز به ضعف مدیریت برگزاری این جلسات باز می گردد اعطای حق الزحمه تشریف فرمایی کارشناسان به جلسات است که به صورت کارت الکترونیکی است و جدا از تاخیر زیادی که در این زمینه صورت می گیرد گاه با مشکلاتی از قبیل مشکل الکترونیکی کارت یا فقدان مبلغ روبرو می شوند که در شان اهل قلم نیست. ضمن این که با وجود صدور بن‌کارت الکترونیکی برای هر عضو اهل قلم هر سال اهالی قلم باید با گردن کج در سالن اهل قلم حاضر شده و با دادن کارت ملی خود منتظر دریافت بن خود شوند که در برخی موارد و به دلایل مختلف درست و غلط گاهی به انجام نمی رسد.

مسئولان دلسوز محترم! حضرات صاحب میز برنامه ریز! مدیران همیشه در صحنه زحمتکش! این همه انرژی در طول یکسال هدر می رود که صاحبان اصلی نمایشگاه با ناراحتی از آن بازدید کنند؟ چرا چشمان خود را بسته ایم و نمی بینیم که بسیاری از نویسندگان و مترجمان و صاحبان تالیف و پژوهش چند سالی است پا به نمایشگاه نمی گذارند؟ دلمان را خوش کرده ایم به این که برخی اهالی قلم خاص همواره در نمایشگاه حضور دارند که آنها نیز رفته رفته کمتر و کمتر حضور پیدا خواهند کرد. احترام گذاشتن و حرمت نگه داشتن به اعطای بن کتاب و گذاشتن چای جلوی اهالی قلم خلاصه نمی شود هر چند بسیاری از آنها توسط افراد حاضر در غرفه شناخته نمی شوند تا همین احترام ناقص فعلی را هم ببینند.

در این شرایطی که هیچ اهل قلمی از راه قلم زدن توانایی تامین مخارج خود را نخواهد داشت آنها فقط برای عشق و علاقه خود این راه را ادامه می دهند و توقعی جز احترام از سوی مسئولان و مردم ندارند بماند این که بسیاری از ناشران تاجرمسلک از همین صاحبان حقیقی کتاب است که به نان و نوایی رسیده اند. برگزاری عمده جلسات متعدد با حضور مولفان و مترجمان از سوی اغلب ناشران هم نه برای اعتلای فرهنگ کتابخوانی که برای فروش بیشتر است هرچند ناشران فرهنگی زحمتکشی نیز وجود دارند که نیتشان خیر است.

مراقب باشیم تکریم اهل قلم که این روزها بیشتر به اهل الم شبیهند به تذلیل آنها نیانجامد.

۰ دیدگاه

دیدگاه خود را بنویسید.

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*

 

تمامی حق و حقوق این وب سایت متعلق به آژانس هنری هنردستان می باشد.

or

Log in with your credentials

or    

Forgot your details?