در میدان ضعف فیلم های سینمای ایران؛
«پدر آن دیگری»؛ تاثیرگذار اما گاهی تلخ و بی‌پرده

photo_2015-11-10_11-02-13

هنردستان: پدر آن دیگری فیلمی قصه گو با ریتم خوب است که روایت سه نسل ایرانی با محوریت کودک را نشان می‌دهد و نقص ارتباط و محبت از یک سو و تبعیض از سوی دیگر و نیز تبعات تلخ آن را روایت می‌کند.

هنردستان:مصطفی زبرجد/ «پدر آن دیگری» ساخته یدالله صمدی فیلمی خوش‌ساخت و قصه گوست که به مدد فیلمنامه خوب و روان، مخاطب را با خود همراه می‌کند.

این فیلم با بازی حسین یاری در نقش پدر، هنگامه قاضیانی در نقش مادر، مهدی یار عزیزی در نقش کودک به عنوان شخصیت اصلی فیلم، اکبر عبدی در نقش عمو، مریم سعادت در نقش زن عمو، بنفشه صمدی در نقش دخترعمو، جمشید مشایخی و شمسی فضل الهی در نقش پیرمرد و پیرزن مهربان و ثریا قاسمی در نقش مادربزرگ روایت خانواده ای ایرانی در سال 75 است که به جهت ارتباط نامناسب، تبعیض و محبت غلط به فرزندان باعث ناهنجاری در کودک خود شده اند.

محتوای اثر، روان‌شناختی و بر اساس علم روان‌شناسیِ کودک ماجرای دو خانواده که خویشاوند و هر کدام دارای معضلی متفاوت در خود و کودکان خود هستند روایت می‌کند. خانواده اصلیِ فیلم به جهتِ دل مشغولی‌ها، عدم توانایی و تربیت نادرست کودک باعث سکوت فرزند خود از ابتدای زندگی شده اند.

فیلمنامه پدر آن دیگری بر اساس رمانی به همین نام نوشته پرینوش صنیعی توسط یدالله صمدی و حسین مهکام نگارش یافته و تولید شده است. اسم این فیلم شاید به نوعی تداعی گر مسئله «دیگری» در فلسفه باشد.

در «پدر آن دیگری» شاهد روایت سه نسل از خانواده ایرانی هستیم. نسل اول و تربیت کننده، نسل جوان و خودگرا و نسل فرزند و نیازمند.

در واقع نسل نیازمند که فرزندان را شامل می‌شود متکی به حمایت و تربیت نسل جوان و پدر و مادر است اما این نسل از بس مشغولیاتِ زندگی و طمعِ رفاه او را احاطه کرده از نسل سوم غافل است و در این میان نسل اول «مادر بزرگ و پدربزرگ» عامل تربیت و پیونددهنده دو نسل بعدی هستند. در این فیلم علاوه بر بیان این مسئله به تفاوت نسل‌ها، ارتباطات و چگونگی مدیریت زندگی در این نسل‌ها نیز پرداخته شده است. در واقع نسل اول که زندگی را یاد گرفته و بلد است بر نسل جوان که تحصیلکرده و متوقع است برتری دارد.

«پدرِ آن دیگری» نقص ارتباط، تربیت و احترام و محبت پدر و مادر نسبت به فرزندان را با تقسیم‌بندی در محبت و تبعیض نسبت به آنان و انواع لحن نسبت به فرزند دوم نشان می‌دهد که در نتیجه باعث حرف نزدن از گذشته و خشونت نسبت به نزدیکان توسط او می‌شود. مسئله ای که شاید بسیاری از خانواده ها از آن غافل هستند و یا به این خطر آگاهی ندارند.

635815491396523676

این فیلم به مدد بازی بازیگران پیشکسوت، جوان و کودک در به تصویر کشیدن مسئله تربیتیِ خانواده های ایرانی موفق عمل کرده چرا که یکی از عوامل قوت فیلم بازی بازیگران آن است. نقش شهاب به عنوان شخصیت اصلی فیلم با بازی مهدی یار عزیزی باورپذیر است و مخاطب را با خود همراه می‌کند. این‌که بدون کلام و فقط به صرف احساسات و میمیک صورت بتوان نقش را باورپذیر کرد کار ساده ای نیست.

فیلم صمدی قصه خوب و ریتم خوبی دارد اما اگر فیلم را مربوط به مسئله کودکان بدانیم بنابراین شاید پرداخت بخشی از فیلم به زندگی فرشته با بازی بنفشه صمدی در نقش دخترِ اکبرعبدی و دختر عموی شهاب، کودک اصلی فیلم، نیاز نبود و به ریتم بهتر فیلم کمک می‌کرد مگر اینکه قائل به این شویم که روایت این فیلم به مسئله نسل ها می‌پردازد نه صرفا کودک.

دو مسئله در فیلم جای بررسی دارد. یک مسئله نوع روایت برخورد، تبعیض و بی احترامی پدر با بازی حسین یاری است که اغراق شده به نظر می‌رسد و ممکن است مخاطب پس بزند.

و اما مسئله دوم؛ روایت مربوط به حضور شهاب در خانه جمشید مشایخی و شمسی فضل اللهی که پس از گمشدن او را پیدا کرده اند و روابط و محبتهای آنان که روی او تاثیر داشته و مقدم تر از ارتباط مادربزرگِ شهاب با بازی ثریا قاسمی بوده می‌توانست بر حرف زدن شهاب تاثیر بگذارد اما به نظر می‌آید بیشتر روایتی برای پیشبرد فیلم بوده است مگر اینکه بگوییم در رمان بهنوش صنیعی پور اینگونه روایت شده و یا اینکه کارگردان با این روایت قصد دارد بگوید تاثیر هر سه شخصیت نسل اول و تربیت کننده «پدربزرگ و مادربزرگ» با هم در دو مقطع زمانی، موثر بر تکلم شهاب بوده است.

البته به تصویر کشیدن برخی ناهنجاری ها مثل سیگار کشیدن و الحان بازیگران کودک و نوجوان در فیلم با توجه به سنین آنان شاید پسندیده نبود.

روایت فیلم در سال 75 به دلیل نبودن تلفن همراه از یک سو و برخوردهای ماموران انتظامی که در حال حاضر نمی‌بینیم از سوی دیگر از مسائلی است که شاید به روند فیلم کمک کرده است. البته نباید از این مسئله گذشت که روایت نسل سوم و فرزندان در فیلم در سال 75 یعنی جوانان و والدین کنونی جامعه ایران که بسیاری از افعال روایت شده در فیلم نیز در سال 94 کاملا مشهود و عادی شده است.

به هر روی شاید پرداختن به تربیت کودکان در خانواده های ایرانی را به ندرت در سینمای ایران شاهد بوده ایم یا اصلا ندیده ایم بنابراین این اثر یدالله صمدی که به لایه های مختلف تربیتی فرزندان و مسائل روانشناختی کودک در ابعاد مختلف پرداخته است جای تشکر دارد.

 

تمامی حق و حقوق این وب سایت متعلق به آژانس هنری هنردستان می باشد.

or

Log in with your credentials

or    

Forgot your details?