«که»؛ کلاژی از ادبیات جهان

هنردستان: این اجرا کلاژی از ادبیات جهان ( بکت، کامو، وودی آلن و عباس نعلبندیان…) ، تصاویر ویدئویی و یک اجرای بی کلام است که به حال و روز انسان در عصر کنونی می پردازد و قصد دارد برای ذهن مخاطبش پرسش ایجاد کند.

این اجرا هم مانند تمام اجراهای دیگر گروه دادا بر ان است که اندیشه ورزی را در مخاطبش بیدار کند و او را به فکر وادارد.برای رسیدن به این مهم مثل همیشه داستان زمان،مرگ و رویاروی انسان با خودش شاکلیه اصلی اجرا که است.

کله

البته از خط داستانی مشخصی پیروی نمی کند و تنها یک پرسش در ابتدای اجرا از مخاطب و زمان، چیزهایی هستند که این اجرای کلاژ مانند را به هم وصل می کنند.سوالی که مخاطب با آن روبرو است ساده اما در عین حال بنیادی است.ایا اگر انسانی لنگه کفشش را گم کرده باشد شما لنگه کفش خود را به اومیدهيد که باقی مسیر راطی کند. با طرح این پرسش و قرار دادن زمان کنار این پرسش جهان نمایش شکل می گیرد تا انسان خود را در دنیایی واقعی خودش لمس کند.

اجرا که به شکل کارگاهی و تجربی و با رویکردی پست مدرنیستی و بنیادی هستی شناسانه خلق شده است و بااستفاده از المان های پرفورمنس مثل استفاده ویدیو در زمان اجرا و در گیر کردن مخاطب به شکل اینتراکتیو در جریان اجرا و همچنین استفاده از چند جمله از ادبیات جهان شکلی دیگر از یه اجرای نمایشی را برای مخاطب به نمایش می گزارد تا کمی دوری کند از اجراهای روتین این روزهای تئاتر ایران.

اگر برای یک ساعت می خواهید جور دیگر با خود و اطرافتان بر خورد کنید این اجرا تا حدودی می توانديك لحظه متفاوت را برايتان رقم بزندو كمي فکر کردن راچاشنی روند تکراری زندگیتان کد، و بايك جمله از ساموئل بک تمام می کنم(زمان میگذره. از راه میرسند.بنگ بنگ. محکم به آدم میخورند کمونه میکنن میوفتن زمین و دیگه تکون نمیخورن
وقتی که دیگه چیزی نداری تا دربارش حرف بزنی از زمان حرف میزنی ثانیه های زمان. بعضی ها هم هستند که این ثانیه ها رو به هم دیگه پیوند میزنند تا زندگی بسازن ولی من نمیتونم
اونا ثانیه های اولن نه دومی یا سومي)جمله کارگردان:(گاهی یک لحظه توفق و اندیشیدن ارزشش از هزاران ساعت دویدن برای رسیدن بیشتره)
در نهایت این اجرا تلنگری جنون امیز است به انسان تا کمی فکر کند و بیندیشد. انسانی که گویا خود را در جایی از این جهان جا گذاشته و به سرعت در حال جلو رفتن است.این نمایش بر اساس خط داستانی کلاسیک پیش نمی رود و شاید بتوان گفت یک اجرا به شیوه پست مدرنیستی هست با لایه هایی از ابزورد که محتوایی فلسفی اجتماعی را دنبال می کند…

هدیه رحمت نژاد

 

تمامی حق و حقوق این وب سایت متعلق به آژانس هنری هنردستان می باشد.

or

Log in with your credentials

or    

Forgot your details?