جشن امضای کتاب کارِ لوسی است!

هنردستان: ابراهیم رها با انتقاد از مراسم رونمایی و جشن امضای کتاب، می‌گوید: جشن امضای کتاب کارِ لوسی است!

به گزارش هنردستان، این نویسنده طنزپرداز در یادداشتی  نوشته است: سال ۹۵ از بسیاری جهات برای من سال خوبی بود. یکی همین که طی ۱۰ ماه، ۱۰ جلد کتاب از بنده منتشر شد که هم در نوع خودش به گمانم رکوردی محسوب می‌شد، هم این‌که چون اغلب کارها با ناشرین خوب و درجه یکی بود، اقبال عمومی هم شامل حال آثار شد. این در حالی بود که چند کتاب مثل «چقدر خوبیم ما» که پیش‌تر چاپ شده بودند در سال ۹۵ چندبار تجدید چاپ شدند و بعضی از کتاب‌های همین امسال هم مانند «دری وری» بازنشر شدند که خودش باعث خوشحالی و کیفوری و لذت مضاعف بود و در کل ایول!

 

اما این یک سوی داستان بود. سویه دیگر ماجرا پیشنهاد ناشر بود که از لطف‌شان سرچشمه می‌گرفت و دلایل منطقی داشت اما به نظرم خوبیت نداشت!

 

چند ناشر عزیز به من مثل سایر نویسندگان گفتند بیا برای کتاب‌هایت رونمایی برگزار کنیم یا جشن امضا بگیریم یا… از این داستان‌ها.

واقعیت این‌که به گمانم در مملکت ما با تیراژ چهارتا و نصفیِ کتاب، دیگر جشن امضا هم کاریکاتور است هم لوس. از نوع لوسِ بی‌مزه! به همین دلیل مقاومت فراوان ورزیدم و تن به این یک فقره ندادم. حالا هم بر آن شدم (آدم اگر بر این بشود چطور می‌شود؟!) که دلایل این مخالفتِ چندساله را به سمع و نظر و سایر موارد عزیزان و حتی آن‌هایی که عزیز نیستند برسانم!

 

در مملکت ما، جشن امضا و امثالهم غالبا دو دلیل دارد. یکی از یکی بدتر!

 

نخست تمایل خود مولف یا مترجم است، که کم هم نیست و حتی زیاد هم هست! پس از روش ناپسند و غلط و زشت و اکبیری و بد و… دست به دامان مخاطب شدن در فضای سایبری با لحن «تو رو خدا کتاب منو بخرین» و پس از تنزل شأن نویسنده و مترجم در حد ویزیتور درجه سوم کتاب، برای آن‌که همین چندصد عدد تیراژ، یک مقدارش، بعد از کلی دست و پا زدن به فروش برود – حالا یک تمایل عجیب و غریب برای دیده شدن به شکل حضوری و رخ تو رخ و چشم تو چشم – در بعضی دوستان نویسنده در فوران است که بخشی از این حس را سعی دارند به زور هم شده در همین‌گونه مراسم‌ ارضا کنند. صد البته صلاح کار خود را هر کس، خودش می‌داند. اما واقعیت سرجایش است و یک وجه بد و بدترکیب دارد! در این حسِ امضا دادن و با مخاطب «عزیزم گفتن و جانم شنفتن» یک خود را بازیگر سینماطور دانستن (چی شد!!) آن هم به شکل درجه چهار و پنج وجود دارد. یعنی یک عدد نویسنده یا مترجم خیلی دلش می‌خواسته مثل بازیگر سینما و تلویزیون، مخاطب بشناسدش و با انگشت نشانش بدهد و از او امضا بگیرد و حالا پس از جلوه‌فروشی در فضای سایبری (که به رغم تمام تلاش‌ها منجر به کتاب‌فروشی و استقبال از کتاب‌ها هم نمی‌شود) می‌آیند این حس‌های قلمبه‌شده را این‌جا درمان کنند! چرا عزیز من؟! چرا نویسنده بپندارد در بهترین حالت شأن و منزلتش و حتی آرزو و آمالش درآوردن ادای بازیگران آن هم از نوع درجه شش آن است؟ این همه اصرار اهل قلم (نویسنده، مترجم، مطبوعاتی و اهالی رسانه) به این‌که با بازیگران عکس بگیرند و در صفحه‌شان منتشر کنند که ما هم بع‌له! دلیلش هم مفقود شدن جایگاه قلم است و تنزل آن در جشن‌های رونمایی و زیرنمایی و امضانمایی و خودمشهورنمایی.

 

دلیل دوم برگزاری این قبیل مراسم از سوی ناشرین محترم مطرح می‌شود و از حق نگذریم توجیهاتی هم دارد. مثل این‌که به هر حال ۱۰۰ – ۲۰۰ تا از کتاب در همان جشن امضا به فروش می‌رسد و کار اصطلاحا قدری «پرزنته» می‌شود. اما باز هم اما دارد! آن کتابی که با تیراژ ۵۵۰ جلد چاپ می‌شود و باید ۲۰۰ عددش این‌جوری به فروش برسد و تا سال آینده هم ۳۲۰ تا از آن در انبار بماند (این چند جلد دیگر را هم مولف یا مترجم گرفته به دخترخاله و پسرعمه و… اهدا کرده است) اساسا چرا باید چاپ شود؟

 

بازار کتاب ما جدا از بحث تکراریِ کتاب‌نخوان بودن مردم عیوب اساسی دارد. هم در سیستم توزیع هم در مواجهه با بحث‌های بازاریابی هم در شیوه ارائه و عرضه هم… این‌که صرفا برای چاپ اسم‌مان  جلد یک کتاب به ناشر وعده بدهیم که با چاپ کتاب خودمان را چهارشقه می‌کنیم و سایت‌ها و صفحات اجتماعی و فلان و بهمان را پر می‌کنیم از تبلیغ کتاب تا شاید که ناشر راغب شود و به نام ما هم کتابی دربیاید جایگاه اهل قلم را دست کم به فنا می‌دهد. دست بالا به چه چیز فنا می‌دهد خودتان متصور شوید.

 

این‌که جشن امضا بگیریم تا شکل درجه سوم شهرت بازیگران سهم ما شود هم از یک کمبود اعتماد به نفس می‌آید یا لااقل نشان می‌دهد نمی‌دانیم جایگاه نویسندگی و جایگاه سلبریتی و بازیگر تفاوت‌های ماهوی دارد. این‌که ندانیم ساحت قلم چه میزان با ساحت بازیگری تفاوت دارد هم خوب نیست هم بد است!

 

دوستان در این مدت بارها در گوش و حلق و بینی من فروکرده‌اند که همین ۱۰ کتاب و ۱۰ ماه لااقل پنج تا جشن امضا می‌خواهد. چندین رونمایی می‌خواهد و… و در پاسخ استنکاف من حجت آورده‌اند که از مارکز تا جی‌.کی. رولینگ هم جشن امضا گرفته‌اند.

خب همین یعنی ما نباید جشن امضا بگیریم که بشود کاریکاتور! خانم رولینگ در تیراژ میلیونی کتابش فروش می‌رود و جشن امضا برایش یک حرکت نمادین است. نه این‌که بخواهد ۲۵ جلد کتابش را به ضرب و زور در جشن رونمایی یا جشن فلان و بهمان بدهد دست خلق‌الله. آن سوی آن جشن امضایش یک چیز دیگر است. این‌جا و در حرکت ما بدل می‌شود به یک کاریکاتور که خداوکیلی خنده‌دار هم نیست! یک فراخوانِ توروخدا بیا منو ببین سر جدت کتابم رو هم بخر است که از هر سرش نگاه کنی مایه خجالت است بدفرم! (این میان پُز امضا دادن دیگر خیلی بی‌ربط است. البته اگر یک تعداد کتاب امضاشده در کتاب‌فروشی گذاشته باشند تا بعدها مخاطب بیاید و بخرد کار مقبولی است اما این شکلی…)

 

من در این چند خط قصد قضاوت در مورد هیچ‌کس، واقعا هیچ‌کس، را نداشته‌ام. اساسا چند سالی است بکوب دارم تمرین می‌کنم قضاوت نکردن را. فقط وقتی یک فروند نویسنده می‌بیند شأن قلم به دکمه پیرهن هم انگاشته نمی‌شود یک جایش (شما تصور کنید دلش) می‌سوزد. دلیل مخالفت من با این جشن‌ها همین است. بگذاریم بین ما و مخاطب‌مان جاده‌ای از میان اوراق کتاب، رویایی و مه‌انگیز و خیال‌آلود و اثیری برقرار باشد. چه اصراری داریم همه چیز را گلکاری کنیم آخر؟!

 

منبع: ایسنا

امتیاز دهید
رادیو و تلویزیون

روایت زندگی شهید مدافع سلامت در رادیو

برنامه «سپیدجامگان آسمانی»،که به تهیه‌کنندگی مرجان قندی از رادیوسلامت پخش می‌شود، روایتی از مجاهدت‌ها و ایثار کادر درمان است که جمعه 6 خردادماه به زندگی شهید خدمت دکتر عقیلی اختصاص دارد. به گزارش روابط‌عمومی رادیوسلامت، مرجان قندی، تهیه‌کننده در این‌باره

ادامه مطلب »
ادبیات

بیست‌وپنجمین جشنواره بین‌المللی «گلاویژ» در سلیمانیه برگزار می‌شود

بیست‌وپنجمین دوره جشنواره بین‌المللی «گلاویژ» با دبیری «ملا بختیار» و با حضور ادیبان، شاعران، مترجمان و منتقدان کشورهای مختلف جهان در شهر سلیمانیه در اقلیم کردستان عراق برگزار می‌شود. یوبیل برنزی جشنواره بین‌المللی ادبی «گلاویژ» با دبیری «ملا بختیار» نویسنده

ادامه مطلب »
تئاتر

اجرای «شب بخیر، مادر» به تهیه‌کنندگی سعید روستایی آغاز شد

نمایش «شب بخیر، مادر» به تهیه‌کنندگی سعید روستایی اجراهای خود را از شب سه‌شنبه 3 خردادماه در تماشاخانه سپند آغاز کرد. به گزارش روابط‌عمومی گروه، نمایش‌نامه‌ی «شب بخیر، مادر» نوشته‌ی «مارشا نورمن» با کارگردانی احسان حسینخانی، نخستین شب اجرای خود

ادامه مطلب »
تئاتر

نقدی بر نمایش «سیمای شنبه‌ها» به کارگردانی «علی نجفی»/ شنبه روزِ بدی بود

احمدرضا حجارزاده: نمایش «سیمای شنبه‌ها» به کارگردانی علی نجفی برداشتی آزاد است از نمایش‌نامه‌ی «یرما» نوشته‌ی فدریکو گارسیا لورکا (شاعر و نمایش‌نامه‌نویس اسپانیایی) اما کارگردان در متنی که همراه با «احسان فکا» نوشته، در این برداشت آزاد، دنیای شخصی و

ادامه مطلب »
سینمای جهان

نگاهی به پوشیدنی‌ها در جشنواره‌ی کن 2022/ وقتی طراحان لباس به نشانی جشنواره‌ها مُد سازند

عطیه پژم: یکی از نکات مهم در جشنواره کن 2022، کم‌توجه‌ای اغلب بازیگران به خرده‌فرهنگ‌های پوششی بومی مختص کشورهای‌شان بود و از این‌رو، چنین رویدادی را نمی‌توان فرصتی به منظور تلاقی فرهنگ‌ها از مسیر پوشیدنی‌ها به شمار آورد. به گزارش

ادامه مطلب »
سینمای ایران

«گربه سیاه» با بازی بهرام رادان در سینماهای کردستان عراق

فیلم «گربه سیاه» به کارگردانی کریم امینی و با بازی و تهیه‌کنندگی بهرام رادان در سینمای شهرهای اربیل، سلیمانیه و دهوک در اقلیم کردستان عراق روی پرده می‌رود. به گزارش سایت هنردستان، فیلم سینمایی «گربه سیاه» (The Black Cat) به

ادامه مطلب »
تئاتر

اجرای معروف‌ترین آهنگ «دیو و دلبر» در نمایش موزیکال ایرانی

قطعه موسیقایی ساخته‌شده از «دیو و دلبر» که جوایزی چون گلدن گلوب، اسکار و گرمی را دریافت کرده است، در نمایش موزیکال ایرانی تالار وحدت اجرا می‌شود. به گزارش روابط‌عمومی این رویداد، نمایش «دیو و دلبر» به نویسندگی و کارگردانی

ادامه مطلب »
تجسمی _ موسیقی

در گالری «پنج‌پنج» برگزار می‌شود؛ آثار فریده امیدوار با عنوان «خط، سطح، احساس/ مرا از آن‌چه می‌خواهم محافظت گردان»

مدیر نگارخانه‌ی «پنج‌پنج» از برگزاری نمایشگاه انفرادی طراحی‌های فریده امیدوار با عنوان «خط، سطح، احساس/ مرا از آن‌چه می‌خواهم محافظت گردان» در این نگارخانه خبر داد. گل‌آذین مقدم، مدیر نگارخانه‌ی «پنج پنج» با اشاره به برگزاری نمایشگاه نقاشی انفرادی «خط،

ادامه مطلب »